ดู: 288|ตอบกลับ: 0
Yuichiro X Asuramaru By ARAM
สานต่อนิยาย5บรรทัด by.jin เรื่องจินสาวน้อยข้ามมิติแห่งโลกอนิเมะ

Jin,a little girl across the dimension of the anime world.

ep.ใกล้จบ


ฤดูใบ้ไม้ผลิผ่านไปก็จะเข้าสู่หน้าหนาวแล้วสินะ นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันนะ
"ฟื้นแล้วหรอ พักฟื้นนานไปนา" ^^ เด็กสาวน่ารักพูดกับฉันและส่งรอยยิ้มที่อ่อนหวานให้กับฉันราวกับว่าฉันคือคนสนิทของเขา ฉันแลไปเห็นมิยะที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้างๆเตียง คิดในใจ ผมของมิยะยาวไปรึปป่าวนะ ฉันไม่อยากปลุกเขาเลยแฮะ ^^ น่ารักจัง ฉันหันไปถามสาวน้อย
"ฉันหลับไปนานแค่ไหนหรอ" เสียงของมิยะก็ดังขึ้น 32313600 วินาที คิโยชิก็พูดแทรกขึ้น
"ทำไมต้องพูดให้มันยาวขนาดนั้นด้วยล่ะนั่น 1 ปี 9 วัน ถามจริงมิยะคิดนานป่ะเนีย "
คิดในใจท่าทางสองคนนี้คงสนิดสนมกันไม่น้อย ต่างกับตัวฉันที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับมิยะและเด็กคนนี้คือใครกันนะ
"นี่เธอเป็น อะไรไปอะ ทำไมตื่นมาก็เงียบล่ะ เออนี่ฉันคิโยชินะ เมื่อก่อนน่ะฉันเป็นกระต่ายสาว แต่ว่าเทพอารักษ์น่ะสาบฉันให้กลายเป็นเด็กบริสุทธิ์อีกครั้ง หากช่วยให้คนที่ตายแล้วฟื้นได้ รู้เรื่องของฉันแค่นี้พอนะ ไว้จะเล่าให้ฟังอีก ^^ แล้วเเธอชื่ออะไรหรอ"


คิโยชิเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังและถามฉัน ที่กำลังอั้มอึ่งกับสิ่งที่เธอเล่าให้ฟังแต่มันก็คงไม่แปลกหรอกมั้งโลกแห่งนี้น่ะ เพราะขนาดตัวฉันเองที่นั่งหาอนิเมดูอยู่ในห้องจู่ๆ ประตูก็สั่นคลอนราวกับพายุซัดแผ่นดินไหวเขตก่อสร้างอะไรประมาณนั้นแล้วก็โดนดูดเข้ามาในมิติเจอเทพพระเจ้า -.- และให้พรตั้งเยอะตั้งแยะกับตัวฉัน ดูโอเวอร์จังเลย
ถ้าเป็นใครเล่าให้ฉันฟังฉันคงจะไม่มีวันเชื่อเค้าแน่ๆแต่ฉว่า มันดันเกิดขึ้นกับตัวฉันขึ้นมาจริงๆน่ะสิ เห้อ แต่ก็น่ะโลกเวทมนต์ที่มีตัวลครให้อนิเมะหลายๆอยู่รวมกันเป็นเมือง ไม่สิ ประเทศ ก็ไม่อีก ทั่วโลกสินะถึงจะถูกแหม่ อะไรมันจะแฟนตาซีขนาดนี้ ฉันคิดในใจไปเรื่อยเปื่อยสงสัยพึ่งฟื้นล่ะมั้งเลยไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงในการขยับตัวรวมไปกระทั่งการขยับปากพูดทำได้แค่คิด แหม่พระเจ้าที่ให้พรฉันมามันใช้ยังไงล่ะเนี่ยไม่เห็นจะเหมือนที่คุยกันไว้เลย พิ้ว ฉันถอนหายใจเบา
"นี่เธอถอนหายใจทำไมอะ ไม่ชอบฉันหรอฉันกลายเป็นเด็กน้อยและน่ารักขนาดนี้แล้วแท้ๆ" คิโยชิเธอพยายยามคุยกับฉัน แต่มิยะก็พูดแทรกขึ้นว่า
"เธอพึ่งจะฟื้นนะอย่าพึ่งขยับหรือพูดอะไรเลย จะนำอาหารมาป้อนนะ" คิดในใจเดียวนี้ไม่พูดข้า เจ้าคะ เจ้าขา นายท่าน คุณท่าน อะไรแบบนี้แล้วหรอ เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่นะ มิยะนำกับข้าวมาป้อนฉัน เขาเอามือมาแตะที่หน้าฉันและพูดกับฉัน
"หลับไปตั่งนานแต่เธอก็ยังมีหน้าตาที่สดใสปากที่ชุมชื้นหน้าตาที่จิ้มริ้มเหมือนเดิมราวกับว่าโดยหยุดเวลาไว้แต่ตัวฉันก็ยังต้องใช้ชีวิตที่ขาดเธอต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา"
และกระซิบที่ข้างหูของฉันเบาๆ "ข้ารักเจ้านะ" เสียงของคิโยชิก็แทรกขึ้นมา
"อีก500ปีข้างหน้าฉันจะมาเกิดเป็นลูกเธออวยพรให้ฉันเกิดมาไม่มีหูกับหางแบบมิยะด้วยนะ ^^ ลาก่อนฉันจะไปรอพวกเธอที่โลกอนาคตนะเราจะได้เจอกันอีก"
คิโยชิพูดจบก็เดินออกไปจากห้อง ขณะที่คิโยชิจะเดินออกไปนั้น ฉันและมิยะหันหน้ามามองกันและถามมิยะเบาๆว่าเธอประชดเรารึปป่าวนะ
"คิโยชิ ฉันยังไม่ได้ตอบเธอเลยนะ ฉันชื่อจิน ขอโทษนะที่....ที่ฉันกับมิยะใกล้กันแบบนี้แต่ไม่ได้มีอะไรกันนะอย่าเข้าใจอะไรผิดแบบนะ ^^"
ฉันเอ่ยบอกคิโยชิก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องไป
ขณะที่เดินออกมาถึงหน้าห้องทันใดนั้นเอง คิโยชิก็เจอท่านยมทูต "ถึงเวลาที่เจ้าแล้วล่ะ คิโยชิ"
ในขณะที่มิยะและจินอยู่ด้วยกันในห้อง ยมทูตก็ลากตัวคิโยชิไปยังชั้นศาลนรกสวรรค์
"เจ้าอุทิศตนเพื่อนช่วยเหลือผู้คนมากมายและตอนนี้กรรมดีของเจ้ากำลังนำกรรมชั่วแต่ถึงยังไงกำชั่วของเจ้าก็ยังไม่หมดข้าจะให้เจ้าไปชดใช้กรรมโดยการเกิดมาในตระกูลที่มียศถาบรรดาศักดิ์ในอีก500ปีข้างหน้า ไม่ต้องกังวนไปหรอกเพราะ500ปีของโลกเท่ากับ 5 นาทีของที่นี่เพราะในขณะที่เจ้าคุยกับข้าในตอนนี้ก็ผ่านไป 457 ปีแล้ว และนี่คือหน้าตาของพ่อแม่เจ้าที่จะต้องไปเกิดเจ้าจะมีความทรงจำเมื่อตอนยังเป็นร่างจิตอยู่แต่ถ้าเมื่อใดที่เจ้ามีร่างกายเมื่อนั้นเจ้าจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างไป"
"เจ้ามีอะไรจะกล่าวลากับสหายของเจ้าไหม" เทพศาลนรกสวรรค์ได้เอ่ยถามเธอ "แน่นอนอยู่แล้วว่าข้าจะต้องได้คุยกับสหายของข้าก่อนจากแน่ๆถึงแม้จะอนุญาตรหรือไม่ก็ตาม" คิโยชิพูกจบศาลนรกสวรรค์จึงอนุญาตรให้ย้อนเวลาไปเมื่อตอนที่นั่งอยู่ในห้อง ก็ตอนนั้นแหละ
สองคนนั้นคงจะสตั๊นกันอยู่มั้งน่ะจู๋ๆก็พูดอะไรแบบนั้นขึ้นมาตอนที่กำลังจะเข้าได้เข้าเข็มด้วย -0- ฉันขอโทษนะ มิยะก็เวลามันจำกัดอะนะ

  ผ่านไปไม่สิบกี่ปี จินก็ได้ตายก่อนมิยะไปแล้วก็เพราะร่างกายของเธอเป็นมนุษย์แต่มิยะเป็นภูติจิ้งจอกไม่มีวันแก่แต่ต้องรอให้ใช้ชีวิตครบ500ปีจึงจะหมดอายุไข แต่เพราะความรักที่มีให้ต่อจินทำให้มิยะนั้นทันรอถึงวันนั้นไม่ได้ เพราะจู่ๆก็ได้ยินเสียงของคิโยชิเข้ามาในหัวว่า
"อีก500ปีข้างหน้าฉันจะมาเกิดเป็นลูกเธออวยพรให้ฉันเกิดมาไม่มีหูกับหางแบบมิยะด้วยนะ ^^ ลาก่อนฉันจะไปรอพวกเธอที่โลกอนาคตนะเราจะได้เจอกันอีก"
ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือเท็จตั้งแต่วันที่คิโยชิพูดประโยคนั้นจบก็หายไปเลย จึงได้ไปบนแก่อดีตเทพตกสวรรค์ * ขอร้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยโดยต้องแลกกับของสำคัญหนี่งอย่าง.
"เจ้ามาที่นี้จะขออะไรจากข้างั้นรึ" อดีตเทพตกสวรรค์เอ่ยขึ้น
"ด้วยความรักของข้าที่มีต่อนางขอให้ชาติหน้าข้าได้เกิดมาเป็นมนุษย์เช่นนางและคู่รักกันไปจนวันตาย" มิยะพูดจบ เทพตกสวรรค์จึงเอ่ยขึ้น
"เจ้าคงรู้อยู้แล้วนะว่าการที่ขอพรจากข้าเจ้าจะต้องมีของมาแลกที่เหมาะสม" เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วมิยะจึงเอ่ยอย่างฉะฉาน
"แลกด้วยชีวิตของข้า! ชีวิตที่ไม่มีนางในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเนื้อหนังที่ไร้ร่างจิตและรอวันตายเท่านั้น มันต่างกันจากตอนที่นางหลับไปมากมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว"
เสียงของมิยะก็เริ่มแผลเบาลง มิยะพูดด้วยน้ำเสียงที่โศกเศร้าอาลัยและหมดหวัง เทพตกสวรรค์ก็เอ่ยขึ้น "ข้าจะเอาชีวิตเจ้าไปล่ะนะ" มิยะก็ตอบสั้นๆว่า "เชิญ"

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ

GMT+7, 21-9-2020 23:45 , Processed in 0.073749 second(s), 17 queries , Gzip On, XCache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้